بسوخت!

چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر

ای کاش٬

خاکستر وجود مرا با خویش٬

می برد باد٬

              باد بیابانگرد.

ای داد٬

دیدم که گردباد

                  - حتی

خاکستر وجود مرا

با خود نمی برد

  محروم از نوتزش یک سنگ رهگذر

  تنها نشسته ای٬

  بی برگ و بار٬زیر نفسهای آفتاب

  در التهاب٬

  در انتظار قطره باران

  در آرزوی آب

  ابری رسید

- چهره درخت از شعف شکفت

  دلشاد گشت و گفت:

                           ای ابر٬ای بشارت باران!

                           آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!

  غرید تیره ابر٬

  برقی جهید و چوب درخت کهن

                                        بسوخت!

           خنده زد و گفت:

           ای دریغ

           دیگر بهار رفته نمی آید

گفتم:پرنده

           گفت:

           اینجا پرنده نیست!

           اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست

 گفتم:درون چشم تو دیگر...؟

          گفت:

         دیگر نشان ز باده مستی دهنده نیست

                اینجا بجز سکوت سکوتی گزنده نیست!!!